obligation – English–Türkçe translations

🇬🇧 en tr 🇹🇷

obligation noun

  /ˌɑ.bləˈɡeɪ.ʃn̩/ , /ˌɑ.blɪˈɡeɪ.ʃn̩/ , /ˌɒb.ləˈɡæɪ.ʃən/ , /ˌɒb.lɪˈɡeɪ.ʃn̩/ , /ˌɒb.lɪˈɡeɪ.ʃən/ , /ˌɔb.lɪˈɡæɪ.ʃən/ , /ˌɔ̟b.ləˈɡæɪ.ʃən/
  • act of binding oneself by a social, legal, or moral tie to someone
vazife, yükümlülük
  • social, legal, or moral requirement
yükümlülük

oblige verb

  /ɒˈbliːd͡ʒ/ , /əˈblaɪd͡ʒ/ , /əˈbliːd͡ʒ/
  • to do someone a service or favour (hence, originally, creating an obligation)
hızmet

obliged adjective

  /əˈblaɪd͡ʒd/
  • Indebted because of a favor done
minnettar
Wiktionary Links