🇬🇧 en el 🇬🇷

park noun

  /pɐk/ , /pɑɹk/ , [pɑɹk] , [pʰaːk] , [pʰɐːk] , [pʰɑɹk] , [pʰɑːk] , [pʰɒək]
  • An area of land set aside for environment preservation or recreation.
  • A tract of ground kept in its natural state, about or adjacent to a residence, such as for the preservation of game, for walking, riding, or the like.
 πάρκο

park verb

  /pɐk/ , /pɑɹk/ , [pɑɹk] , [pʰaːk] , [pʰɐːk] , [pʰɑɹk] , [pʰɑːk] , [pʰɒək]
  • (transitive) To bring (something such as a vehicle) to a halt or store in a specified place.
 παρκάρω

parking noun

  /ˈpɑɹkɪŋ/ , /ˈpɑːkɪŋ/
  • The action of the verb to park.
 παρκάρισμα
  • Space in which to park a car or other vehicle, such as a parking lot or curbside parking.
 πάρκινγκ

parked

σταθμευμένη
parking lot
πάρκινγκ, στάθμευση, χώρος στάθμευσης
parking ticket
κλήση
parking meter
παρκόμετρο
parking brake
χειρόφρενο
no parking
απαγορεύεται η στάθμευση, μη παρκάρετε, μη σταθμεύετε
parking disc
δίσκος στάθμευσης
parking space
πάρκινγκ
Wiktionary Links