distinctive – English–Polski translations

🇬🇧 en pl 🇵🇱

distinctive adjective

  /dɪˈstɪŋktɪv/
  • characteristic
 charakterystyczny
  • distinguishing
 odróżniający, wyróżniający

distinction noun

  /dɪˈstɪŋkʃən/
  • that which distinguishes; a single occurrence of a determining factor or feature, the fact of being divided; separation, discrimination
 różnica
  • specifically, a feature that causes someone or something to stand out as being better; a mark of honour, rank, eminence or excellence; being distinguished
 wyróżnienie, odznaczenie

distinct

odmienny

distinct adjective

  /dɪˈstɪŋkt/
  • very clear
 wyraźny

distinctiveness

odmienność

distinctness

osobność
Wiktionary Links