obliged – English–Polski translations

🇬🇧 en pl 🇵🇱

obligation noun

  /ˌɑ.bləˈɡeɪ.ʃn̩/ , /ˌɑ.blɪˈɡeɪ.ʃn̩/ , /ˌɒb.ləˈɡæɪ.ʃən/ , /ˌɒb.lɪˈɡeɪ.ʃn̩/ , /ˌɒb.lɪˈɡeɪ.ʃən/ , /ˌɔb.lɪˈɡæɪ.ʃən/ , /ˌɔ̟b.ləˈɡæɪ.ʃən/
  • act of binding oneself by a social, legal, or moral tie to someone
 obowiązek, powinność, zobowiązanie
  • legal agreement
 zobowiązanie
  • social, legal, or moral requirement
 obowiązek

oblige verb

  /ɒˈbliːd͡ʒ/ , /əˈblaɪd͡ʒ/ , /əˈbliːd͡ʒ/
  • to constrain someone by force or by social, moral or legal means
 zobowiązać, zobowiązywać

obligate verb

  /ˈɑ.blɪ.ɡɪt/ , /ˈɑ.blɪˌɡeɪt/ , /ˈɒb.lɪ.ɡɪt/ , /ˈɒb.lɪˌɡeɪt/
  • to bind, compel, or constrain by a social, legal, or moral tie
 zobowiązać, zobowiązywać

obliging adjective

  /əˈblaɪd͡ʒɪŋ/
  • Happy and ready to do favours for others
 usłużny, uprzejmy

obliged adjective

  /əˈblaɪd͡ʒd/
  • Under an obligation to do something for someone
 zobligowany, zobowiązany

obligational

obligacyjny
Wiktionary Links