Polski Deutsch
język ˈjɛ̃w̃zɨk
  • (językoznawstwo, językoznawczy) zbiór słów, reguł gramatycznych, zasad wymowy, idiomów, umożliwiający porozumiewanie się osób znających ten zbiór;
  • (informatyka, informatyczny) zbiór rozkazów i reguł ich łączenia sterujących pracą komputera;
die Sprache (Pl.: die Sprachen) {f} ˈʃpʁaːxə
die Zunge (Pl.: die Zungen) {f} ˈt͡sʊŋə
język ˈjɛ̃w̃zɨk
  • (anatomia, anatomiczny) mięsień znajdujący się w jamie ustnej lub gębowej, pełniący funkcję narządu smaku, ułatwiający jedzenie, a u ludzi także mówienie;
die Zunge (Pl.: die Zungen) {f} ˈt͡sʊŋə
die Sprache (Pl.: die Sprachen) {f} ˈʃpʁaːxə
język ˈjɛ̃w̃zɨk
  • część języka (1.2), obejmująca tylko terminy z jednej dziedziny wiedzy; (także, też) konkretny wariant danego języka (1.2), wydzielony geograficznie, środowiskowo lub stylistycznie
die Sprache (Pl.: die Sprachen) {f} ˈʃpʁaːxə
język ˈjɛ̃w̃zɨk
  • część buta osłaniająca stopę pod sznurówką
die Zunge (Pl.: die Zungen) {f} ˈt͡sʊŋə
język ojczysty ˈjɛ̃w̃zɨk ɔjˈʧ̑ɨstɨ
  • (językoznawstwo, językoznawczy) język przyswojony jako pierwszy w otoczeniu, w którym się wychowuje;
die Muttersprache (Pl.: die Muttersprachen) {f} ˈmʊtɐˌʃpʁaːxə
die Erstsprache (Pl.: die Erstsprachen) {f} ˈɛʁstˌʃpʁaːxə, ˈeːɐ̯stˌʃpʁaːxə
język standardowy
  • (językoznawstwo, językoznawczy) prestiżowa odmiana danego języka, pełniąca funkcję normy ogólnoetnicznej, stawiana w opozycji do wernakularnych form języka
die Standardsprache (Pl.: die Standardsprachen) {f} ˈʃtandaʁtˌʃpʁaːxə
die Einheitssprache (Pl.: die Einheitssprachen) {f} ˈaɪ̯nhaɪ̯t͡sˌʃpʁaːxə
die Hochsprache (Pl.: die Hochsprachen) {f} ˈhoːxˌʃpʁaːxə
die Literatursprache (Pl.: die Literatursprachen) {f} lɪtəʁaˈtuːɐ̯ˌʃpʁaːxə
die Schriftsprache (Pl.: die Schriftsprachen) {f} ˈʃʁɪftˌʃpʁaːxə
język obcy ˈjɛ̃w̃zɨk ˈɔpʦ̑ɨ
  • (językoznawstwo, językoznawczy) język inny niż język ojczysty
die Fremdsprache (Pl.: die Fremdsprachen) {f} ˈfʁɛmtˌʃpʁaːxə
język literacki
  • (językoznawstwo, językoznawczy) staranniejszy rejestr języka, używany głównie w piśmie (forma języka stawiana w opozycji do standardowej mowy potocznej)
  • (językoznawstwo, językoznawczy) język standardowy, język ogólny (odmiana języka przeciwstawiana niskoprestiżowym dialektom i socjolektom)
die Literatursprache (Pl.: die Literatursprachen) {f} lɪtəʁaˈtuːɐ̯ˌʃpʁaːxə
die Schriftsprache (Pl.: die Schriftsprachen) {f} ˈʃʁɪftˌʃpʁaːxə
język migowy ˈjɛ̃w̃zɨk mʲiˈɡɔvɨ
  • język gestów (tzw. znaków migowych), za pomocą którego rozmawiają głusi
die Gebärdensprache (Pl.: die Gebärdensprachen) {f} ɡəˈbɛʁdn̩ˌʃpʁaːxə, ɡəˈbɛːɐ̯dn̩ˌʃpʁaːxə
die Zeichensprache (Pl.: die Zeichensprachen) {f} ˈt͡saɪ̯çn̩ˌʃpʁaːxə
język pidżynowy
  • (językoznawstwo, językoznawczy) mowa pomocnicza powstała w wyniku kontaktu grup posługujących się wzajemnie niezrozumiałymi językami, charakteryzująca się uproszczoną strukturą gramatyczną i ograniczonym słownictwem, służąca danemu społeczeństwu jako drugi język;
Pidgin {n} ˈpɪdʒɪn
die Pidginsprache (Pl.: die Pidginsprachen) {f} ˈpɪdʒɪnˌʃpʁaːxə
ciągnąć za język ˈʨ̑ɔ̃ŋɡnɔ̃ɲʥ̑ za‿ˈjɛ̃w̃zɨk
  • usiłować dowiedzieć się czegoś od kogoś, wypytywać kogoś
ausfragen ˈaʊ̯sˌfʁaːɡn̩
język kreolski
  • (językoznawstwo, językoznawczy) uproszczona mowa powstała w wyniku kontaktu grup posługujących się wzajemnie niezrozumiałymi językami, w odróżnieniu od pidżynu charakteryzująca się ustabilizowanym systemem gramatycznym i dobrze wypracowanym słownictwem, służąca danemu społeczeństwu jako język etniczny;
die Kreolsprache (Pl.: die Kreolsprachen) {f} kʁeˈoːlˌʃpʁaːxə
Kreol
język ogólny
  • (językoznawstwo, językoznawczy) zespół środków językowych akceptowanych i rozumianych przez ogół użytkowników języka (nieobejmujący żargonizmów czy też terminów właściwych dla określonej dziedziny wiedzy)
die Gemeinsprache (Pl.: die Gemeinsprachen) {f} ɡəˈmaɪ̯nˌʃpʁaːxə
język pisany
  • (językoznawstwo, językoznawczy) reprezentacja języka mówionego za pomocą pisma;
die Schriftsprache (Pl.: die Schriftsprachen) {f} ˈʃʁɪftˌʃpʁaːxə
ugryźć się w język ˈuɡrɨɕʨ̑‿ɕɛ ˈvʲ‿jɛ̃w̃zɨk
  • (przenośnie, przenośnia) powstrzymać się w ostatniej chwili od powiedzenia czegoś
sich auf die Zunge beißen
język mieszany
  • (językoznawstwo, językoznawczy) mowa powstała na skutek wymieszania dwóch lub większej liczby języków;
die Mischsprache (Pl.: die Mischsprachen) {f} ˈmɪʃˌʃpʁaːxə
język regionalny
  • (politologia, polityka, politologiczny, polityczny) (językoznawstwo, językoznawczy) mowa tradycyjnie używana na terenie państwa przez mniejszą liczebnie od reszty grupę obywateli, różniąca się od oficjalnego języka urzędowego oraz niebędąca ani dialektem oficjalnego języka tego państwa, ani językiem migrantów;
die Regionalsprache (Pl.: die Regionalsprachen) {f} ʁeɡi̯oˈnaːlˌʃpʁaːxə
język pluricentryczny
  • (językoznawstwo, językoznawczy) (zobacz) język policentryczny
plurizentrische Sprache {f} pluʁiˌt͡sɛntʁɪʃə ˈʃpʁaːxə
język sakralny
  • (językoznawstwo, językoznawczy) (religioznawstwo, religia, religioznawczy, religijny) język tekstów i ceremonii religijnych
die Sakralsprache (Pl.: die Sakralsprachen) {f} zaˈkʁaːlˌʃpʁaːxə
język liturgiczny
  • (językoznawstwo, językoznawczy) (religioznawstwo, religia, religioznawczy, religijny) język używany w liturgii
die Liturgiesprache (Pl.: die Liturgiesprachen) {f} litʊʁˈɡiːˌʃpʁaːxə
język programowania ˈjɛ̃w̃zɨk ˌprɔɡrãmɔˈvãɲa
  • (informatyka, informatyczny) język sztuczny przeznaczony do zapisu algorytmów lub programów komputerowych
die Programmiersprache (Pl.: die Programmiersprachen) {f} pʁoɡʁaˈmiːɐ̯ˌʃpʁaːxə
język słowacki ˈjɛ̃w̃zɨk swɔˈvaʦ̑ʲci Slowakisch {n} sloˈvaːkɪʃ
język albański Albanisch {n} alˈbaːnɪʃə, alˈbaːnɪʃ
język urzędowy die Amtssprache (Pl.: die Amtssprachen) {f} ˈamt͡sˌʃpʁaːxə
język potoczny die Umgangssprache (Pl.: die Umgangssprachen) {f} ˈʊmɡaŋsˌʃpʁaːxə
język amharski Amharisch {n} ˌamˈhaːʁɪʃə, ˌamˈhaːʁɪʃ
język obiegowy der Volksmund (Pl.: —) {m} ˈfɔlksˌmʊnt
język syryjski Syrisch {n} ˈzyːʁɪʃə, ˈzyːʁɪʃ
sztuczny język die Kunstsprache (Pl.: die Kunstsprachen) {f} ˈkʊnstˌʃpʁaːxə
język abchaski Abchasisch {n} apˈxaːzɪʃ
język malgaski Madagassisch {n} madaˈɡasɪʃ
język łowiecki die Weidmannssprache (Pl.: —) {f} ˈvaɪ̯tmansˌʃpʁaːxə
język rytualny die Ritualsprache (Pl.: die Ritualsprachen) {f} ʁituˈʔaːlˌʃpʁaːxə, ʁituˈaːlˌʃpʁaːxə
język ciała
  • ogół niewerbalnych komunikatów przekazywanych między ludźmi lub zwierzętami;
die Körpersprache (Pl.: —) {f} ˈkœʁpɐˌʃpʁaːxə
trzymać język za zębami ˈṭʃɨ̃maʨ̑ ˈjɛ̃w̃zɨɡ ˌza‿zɛ̃mˈbãmʲi
  • (przenośnie, przenośnia) dochowywać tajemnicy, być ostrożnym w wypowiedziach
die Zunge im Zaun halten
seine Zunge im Zaune halten
język wernakularny
  • (językoznawstwo, językoznawczy) niestandardowy język określonej populacji;
Vernakularsprache
Vernakulärsprache
język osobniczy
  • (językoznawstwo, językoznawczy) zbiór indywidualnych cech mowy danego rozmówcy;
Individualsprache
język monocentryczny
  • (językoznawstwo, językoznawczy) język, któremu można przypisać tylko jedną formę standardową;
monozentrische Sprache
język policentryczny
  • (językoznawstwo, językoznawczy) język, któremu można przypisać więcej niż jedną formę standardową;
polyzentrische Sprache
język misyjny
  • (językoznawstwo, językoznawczy) (religioznawstwo, religia, religioznawczy, religijny) język wybrany lub utworzony do prowadzenia w nim działalności misjonarskiej lub misyjnej
Missionssprache
Język serbski Serbisch {n} ˈzɛʁbɪʃ
język arabski Arabisch {n} aˈʁaːbɪʃ
język zapytań die Abfragesprache (Pl.: die Abfragesprachen) {f} ˈapfʁaːɡəˌʃpʁaːxə
język tonalny die Tonsprache (Pl.: die Tonsprachen) {f} ˈtoːnˌʃpʁaːxə
język roboczy die Arbeitssprache (Pl.: die Arbeitssprachen) {f} ˈaʁbaɪ̯t͡sˌʃpʁaːxə
język etruski Etruskisch {n} eˈtʁʊskɪʃ
język kultowy die Kultsprache (Pl.: die Kultsprachen) {f} ˈkʊltˌʃpʁaːxə
język angielski Englisch {n} ˈɛŋlɪʃ
język baskijski Baskisch {n} ˈbaskɪʃ
język irlandzki Irisch {n} ˈiːʁɪʃ
język słoweński Slowenisch {n} sloˈveːnɪʃ
język książkowy die Literatursprache (Pl.: die Literatursprachen) {f} lɪtəʁaˈtuːɐ̯ˌʃpʁaːxə
język maltański Maltesisch {n} malˈteːzɪʃ
język żeglarski die Seemannssprache (Pl.: die Seemannssprachen) {f} ˈzeːmansˌʃpʁaːxə
język młodzieży die Jugendsprache (Pl.: die Jugendsprachen) {f} ˈjuːɡn̩tˌʃpʁaːxə
język laotański Laotisch {n} laˈoːtɪʃ
język karaimski Karaimisch {n} kaʁaˈiːmɪʃ
język kościelny die Kirchensprache (Pl.: die Kirchensprachen) {f} ˈkɪʁçn̩ˌʃpʁaːxə
Język manx der Manx (Pl.: die Manx) {f} maŋks
język słowiański slawische Sprache {f} ˈslaːvɪʃə ˈʃpʁaːxə
język kulturalny die Kultursprache (Pl.: die Kultursprachen) {f} kʊlˈtuːɐ̯ˌʃpʁaːxə
język afrykanerski Afrikaans {n} ˌafʁiˈkaːns
język indoeuropejski indoeuropäische Sprache {f} ɪndoʔɔɪ̯ʁoˈpɛːɪʃə ˈʃpʁaːxə
Język staroangielski Altenglisch {n} ˈaltˌʔɛŋlɪʃ
język staroangielski Angelsächsisch {n} ˈaŋl̩ˌzɛksɪʃ
Język starosaksoński Altsächsisch {n} ˈaltˌzɛksɪʃ
język polski Polnisch {n} ˈpɔlnɪʃ
język perski Persisch {n} ˈpɛʁzɪʃ, ˈpɛʁzɪʃə
jeżyk die Bürste (Pl.: die Bürsten) {f} ˈbʏʁstə
język szkocki gaelicki Schottisch-Gälisch {n} ˈʃɔtɪʃˈɡɛːlɪʃ
język serbsko-chorwacki Serbokroatisch {n} zɛʁbokʁoˈʔaːtɪʃ, zɛʁbokʁoˈaːtɪʃ
rozwiązywać komuś język jemandem die Zunge lösen ˈjeːmandəm diː ˈt͡sʊŋə ˈløːzn̩
język zachodniogermański westgermanische Sprache {f} ˈvɛstɡɛʁˌmaːnɪʃə ˈʃpʁaːxə
Język zachodniosłowiański westslawische Sprache {f} ˈvɛstˌslaːvɪʃə ˈʃpʁaːxə
język wschodniosłowiański ostslawische Sprache {f} ˈɔstˌslaːvɪʃə ˈʃpʁaːxə
język południowosłowiański südslawische Sprache {f} ˈzyːtˌslaːvɪʃə ˈʃpʁaːxə
język staro-wysoko-niemiecki Althochdeutsch {n} ˈalthoːxˌdɔɪ̯t͡ʃ, ˈalthoːxˌdɔɪ̯t͡ʃə
Język burgenlandzko-chorwacki Burgenlandkroatisch {n} ˈbʊʁɡn̩lantkʁoˌaːtɪʃ
język średnio-wysoko-niemiecki Mittelhochdeutsch {n} ˈmɪtl̩ˌhoːxdɔɪ̯t͡ʃ
język staro-cerkiewno-słowiański Altkirchenslawisch {n} ˈaltˌkɪʁçn̩slaːvɪʃ
język prasłowiański Protoslawisch {n} pʁotoˈslaːvɪʃ
język orija Oriya {n} oˈʁiːja
język młodzieżowy die Jugendsprache (Pl.: die Jugendsprachen) {f} ˈjuːɡn̩tˌʃpʁaːxə
mówić, co ślina na język przyniesie ˈmuvʲiʨ̑ ˈʦ̑ɔ ˈɕlʲĩna na‿ˈjɛ̃w̃zɨk pʃɨ̃ˈɲɛ̇ɕɛ
  • (potocznie, potoczny) mówić byle co; gadać głupstwa; mówić dużo, ale bez sensu
aufschneiden ˈaʊ̯fˌʃnaɪ̯dn̩
Wiktionary Links