ton – Deutsch–Polski translations

🇩🇪 de pl 🇵🇱

Ton noun {m}

Ton, Tone   /toːn/
  • feinkörniges Verwitterungsprodukt, Bodenart, Töpfermaterial, Baustoff/Werkstoff
 glina, ił

Ton noun {m}

Ton, Töne   /toːn/
  • Abstufung einer Farbe
 ton, odcień
  • kein Plural: Art der sprachlichen Ausdrucksweise, Benehmen
 ton
  • Linguistik: Tonhöhenverlauf bei Wörtern in Tonsprachen, zum Beispiel im Chinesischen, zur Unterscheidung von Wörtern
 ton, akcent, akcent prozodyczny, akcent wyrazowy
  • etwas, das man hören kann; Klang, Laut
 dźwięk, ton

tönen verb

tön/töne, tönte, habe getönt   /ˈtøːnən/
  • intransitiv: hörbar sein
 głęboki
  • intransitiv, umgangssprachlich, abwertend: angeberisch sprechen, großspurig reden
 chlubić
  • transitiv: Farbe leicht verändern
 odcień
ganzer Ton
cały ton

🇵🇱 pl de 🇩🇪

ton noun

  /tɔ̃n/
  • (książkowy) charakter wypowiedzi
  • charakter brzmienia dźwięku
  • dźwięk odpowiadający określonej częstotliwości drgań akustycznych;
 Ton
  • jednostka odległości na skali dźwięku
 Tonhöhe
  • intonacja
 Ansatz

toń noun

  /tɔ̃ɲ/
  • względnie głęboka część jeziora, rzeki, morza
 Tümpel
cały ton
Tonus, ganzer Ton
Wiktionary Links